متعه وفرق آن با ازدوج دائم

متعه به عربی:  نکاح المتعهیا نکاح منقطع که به صیغه یا ازدواج موقت نیز معروف است، نوعی از ازدواج در مذهب شیعه است که در آن عقد ازدواج برای مدت معین و محدودی (با مهریه‌ای معلوم)، بین دو طرف (زن و مرد)بسته می‌شود. اهل سنت آن را حرام می‌دانند.

البته به گفته حقوقدانان و فعالان حقوق زنان در ایران نظیر زهره ارزنی «هیچ‌گاه متعه را ازدواج موقت نمی‌گویم و خیلی از فقها هم آن را ازدواج نمی‌دانند، چون در شریعت ما هم ازدواج دو نوع تعریف نشده‌است. متعه یعنی تمتع، درحالی‌که هدف از ازدواج تشکیل خانواده است.

چگونگی

در متعه، زن و مرد مدت زمان و همچنین میزان مهریه را خودشان به صورت توافقی تعیین می‌کنند. در متعه زن و مرد باید متن صیغه را بخوانند. در این متن ابتدا زن می‌گوید «من خودم را به عقد ازدواج تو درمی‌آورم برای مدت زمان مشخصی و با مهریه مشخصی» و سپس مرد بلافاصله می‌گوید ((قبول دارم))

مدت زمان و مبلغ مهریه باید قبل از خواندن متن صیغه مشخص شود. بیشتر مراجع عقیده دارند اگر دختر باکره باشد باید ازوالدخود پدر یا جد پدری خود اجازه بگیرد، ولی اگر باکره نباشد، نیازی به اجازه ندارد. متعه در مذهب شیعه امری مستحب موکد است و بر آن تاکید شده‌است و ائمه اطهار نیز از آن به نیکی یاد می‌کنند و آن را یادگار محمد می‌دانند و بیش‌تر به آن عمل می‌کردند. از سخنان حضرت علی (ع) است که می‌فرمایند:

اگر عمر سبقت نمی‌جست و متعه را تحریم نمی‌کرد احدی جز افرادی که سرشتشان منحرف است زنا نمی‌کردند.

همچنین مرد مسلمان می‌تواند با زنان اهل کتاب مانند مسیحیان و یهودیان نیز متعه داشته باشد. ولی زن