صعود به قله دماوند ضلع غربي و بازگشت از ضلع شرقي (طولاني ترين مسير)

حرکت از اراک : روز پنجشنبه 21/06/92 رأس ساعت 30/4 بامداد از دروازه تهران.
- ورود به قرارگاه کوهنوردی پلور در دامنۀ دماوند در ساعت 11.
- استقرار مینی بوس در قرارگاه– هماهنگی نیسان وانت و انتقال اعضای تیم تا پارکینگ جبهۀ غربی در مجاورت چال اسکندر تا ساعت 13.
- ادای نماز و صرف نهار تا ساعت 14 به طول انجامید.
- حرکت به طرف پناهگاه سیمرغ در ارتفاع 4200 متر به مدت دو ساعت و سی دقیقه زمان برد.
- به علت کامل بودن ظرفیت پناهگاه ، 30/16 الی 30/17 چادرها نصب و استراحتی کوتاه داده شد.
- طبق هماهنگی قبلی با دوستان از ساعت 30/17 الی 30/19 به منظور انطباق هر چه بیشتر با شرایط ارتفاع (هم هوایی)، تا ارتفاع 4500 متری صعود و پس از توقفی پانزده دقیقه ای به محل چادرها بازگشتیم.
- غروب آفتاب، تاریکی هوا، ورود به وقت شرعی مغرب، ادای نماز مغرب و عشاء، صرف شامی سبک، آماده کردن تجهیزات و کوله های صعود، دقایقی نگاه به آسمان پر ستاره و لذت بردن از عظمت و پاکی مظاهر طبیعی، مقدمه ای بود برای ساعاتی خواب درون کیسه خواب ها.
- جمعه بیست و دوم در ساعت 15/2 دقیقه برپا زده شد و رأس ساعت سه بامداد در ابتدای مسیر پاکوب قله، آماده حرکت شدیم؛ در ساعت 45/5 در ارتفاع حدود 5000 متری با نوای دکتر رفیعی اذان صبح قرائت شد و در دمای چند درجه زیر صفر، نماز را خواندیم تا شاید برقراری این رابطه سرد و بی حالِِ ما با محبوب حقیقی، از سوی یار مورد توجه قرار گرفته و به وجودمان گرما و نیرو بخشد .
- صعود قله و سجده شکر، عرض تبریک همنوردان به یکدیگر، عکس ها و تصویر برداری با پرچم مقدّس ایران عزیز، از ساعت 10 الی 11 ما را به خود مشغول کرد.
- برنامه بازگشت از قله طبق هماهنگی به شرح زیر انجام گردید:
آقایان: علی رضا رضایی و رضا رضایی، پس از صعود قله با کوله های سنگین از شمال شرقی راه بازگشت را در پیش گرفتند و با عبور از پناهگاه تخت فریدون و امتداد درۀ یخار و چشمۀ اسله سر، در ساعت 19 به روستای گزانه و ساعت 20 به قرارگاه رودبارک بازگشتند.
آقایان: احمد حسینی، مصطفی عابدینی، مجید مجیدی و محسن ادبجو، از مسیر صعود( ضلع غربی) بازگشته و در اقدامی ایثارگرانه، وسایل اضافه گروه را با خود به پایین حمل و از آنجا در ساعت 30/21 به قرارگاه پلور منتقل کردند.
آقایان: دکتر ابراهیم رفیعی، سعید داودآبادی، علی رضا طالبی، مصطفی قضات، هادی ریحانی و اینجانب (مصطفی کاظمی) پس از این صعود شیرین، ضلع جنوبی را در پیش گرفتیم و با استراحتی کوتاه در کنار پناهگاه های بارگاه سوم و حسینیه، در ساعت 19 به قرارگاه بازگشتیم.
با تجمع دوستان در قرارگاه ، ساعت 22 با مینی بوس پلور را ترک کرده و پس از صرف شام در شهرستان رودهن، در ادامۀ برنامه و در ساعت 30/4 بامداد شنبه به اراک بازگشتیم.
با آرزوی سلامتی و توفیقات الهی برای کلیه همنوردان گرامی ، بدینوسیله مراتب تشکر و قدردانی خود را به اعضای محترم تیم که نهایت همکاری را با اینجانب مبذول داشته اند، اعلام نموده و صعود ارزشمند قله دماوند ( نماد استواری و سنبل ایستادگی اقوام ایران زمین) را صمیمانه به ایشان تبریک عرض می کنم.
به امید فتح قلل رفیع جهان و دستیابی به اوج کمال و معرفت انسانی
کوهنوردی فقط ورزش نیست، کوهنوردی یک روش زندگی است.روشی که در آن یک سیب بین همه اعضاء گروه تقسیم می شود. روشی که در آن قوی ترین عضو گروه به پای ضعیف ترین راه میرود. راهی که رقابت ندارد که به رهروانش حقوق نمیدهند و ایشان را نیازی به سوت و کف مشوقان درقله نیست. ناجی بیمنت یکدیگرند. گروه میسازنند تا دل جوانان به سنگ بند کنند تا به ننگ بند نشود. مزدشان معراج روح است و تشویقشان نوازش باد. قانونشان عشق است و قانون گذارشان معشوق. عشق به طبیعت، عشق به زندگی است و زندگی تجلی عشق است و مرگ آنجاست که عشق نیست. کوهنوردی عشق به طبیعت است و عشق به طبیعت، ورزش ما نیست، باور ماست، زندگی ماست. به راستی که کوهنوردی فقط ورزش نیست، کوهنوردی یک روش زندگی است